สวยงามท่ามกลางความอ้างว้าง

ในความรักมักเร้นด้วยความหมาย

ในความหมายล้วนเร้นด้วยความหวัง

ในความหวังเปล่าไร้ซึ่งจิรัง 

จึงเวียนวนในภวังค์้้แห่งคำนึง

หากฉันรังสรรค์ปั้นแต่งกวีหนึ่งบท

เพียงเพื่อบอกความในใจและความรู้สีก

แด่เธอคนนั้นที่ฉันฝันถึงเสมอ

บทกวีแห่งความรักที่เต็มไปด้วยความหมาย

เต็มไปด้วยถ้อยคำสวยงาม

และด้วยความลึกซึ้ง

 ....

บทกวีอยู่ตรงนี้

ที่เดิมตรงนี้เสมอ

...

เธอบอกเธอรักฉัน

แต่ไม่เคยคิดที่จะอ่านมัน

บทกวีของฉัน...จึงไร้ซึ่งความหมาย 

[ 04.14 ]

ท้องฟ้าเวลานี้มันช่างอ้างว้างจัง...

ลมหนาวมาปะทะที่ใบหน้าของฉัน
กลิ่นไอของความเหงามันช่างรุนแรงเหลือเกิน

เคยปลอบใจตัวเองเวลาที่รู้สึกเสียใจว่า
เดี๋ยวพรุ่งนี้วันใหม่ก็มา
เมื่อแสงอาทิตย์ส่องให้เห็น
จิตใจก็จะเข้มแข็งขึ้นเองโดยอัตโนมัติ

แต่อาจเป็นเพราะฉันไม่ยอมหลับ เลยเกรงว่า
ความอ่อนแอนี้ มันจะติดในหัวใจฉันไปไม่มีที่สิ้นสุด

ไม่เคยมีที่สิ้นสุด
ไม่ว่าจะเป็นความทรงจำ
ความเจ็บปวด ความอ่อนแอ
ล้วนแล้วแต่ย้อนกลับมาในใจคนเมื่อยามฟ้าเป็นสีดำ

แปลกดีนะ...
ทั้งๆที่ฉันก็หลงรักดวงดาวและพระจันทร์
แต่ความทรงจำส่วนใหญ่มันมักหวนมาให้ระลึกได้แค่ในยามค่ำคืน
ฉันอ่อนล้ากับจิตใจที่ว้าวุ่น
แต่ฉันก็ดึ่มด่ำได้กับความงามของท้องฟ้าในเวลาเดียวกัน
คืนไหนมีดาว มีจันทร์ให้เห็นก็ยังพอบรรเทาได้บ้าง
แต่คืนไหนฟ้าปิด...ไม่มีแสงวับวาวใดๆ
หัวใจของคนอ่อนแอก็ยิ่งเกือบร้าวมากขึ้นอีกทวีคูณ